|
Szkolny Klub Krajoznawczo-Turystyczny PTTK „ TUPTUŚ ” w Zespole Szkół w Obrzycku Turystyką w szkole zajmuję się od 1980r. Wtedy rozpoczęłam pracę w miejscowej szkole, jako nauczyciel W-F i od razu zostałam opiekunką SKKT-PTTK. Chodziliśmy pieszo, jeździliśmy rowerami i poznawaliśmy wcale nie te najbliższe okolice. Często „ korzystaliśmy ” z pomocy szamotulskiego „jaśka ”, by wydostać się gdzieś dalej. Jaka szkoda, że ten dogodny dla turystów pociąg już nie kursuje. Można było dojechać nim aż do Międzychodu. Najmłodszym turystą był wtedy mój syn Wojtek, wtedy kilkumiesięczny bobas, wożony najpierw w głębokim wózku, później w spacerówce, aż wreszcie sam zaczął tuptać. W latach 90-tych organizowałam rajdy dla klas, w których byłam wychowawczynią. A chodziliśmy 1-2 razy w miesiącu. Tradycyjnie w maju wyjeżdżaliśmy w góry. Byliśmy w Tatrach, Pieninach, Beskidzie Śląskim, Żywieckim, w Górach Sowich i Stołowych oraz w Karkonoszach. Od września 2000r.prowadzę Szkolny Klub Turystyczny „TUPTUŚ”( to od tuptania syna Wojtka ). Uczestniczyliśmy w 8 rajdach pieszych. Najaktywniejsze turystki, to gimnazjalistki : Natalia Marchewka z kl. II D i Magdalena Musiał z kl. II C – przeszły razem ze mną 148km. A depczą im po piętach : Bolek Rybski, Michał Matz, Beata Budaj i Natalia Wachowiak. Cieszę się, że uczniowie polubili turystykę i chętnie wędrują . 75-osobowa grupa turystów, to chyba zaszczyt dla szkoły.
Rok szkolny 2001/2002 stworzył nowe możliwości dla turystów. Postanowiliśmy spróbować swoich sił w turystycznych marszach na orientację. Odbyły się 4 szkolenia i wystartowaliśmy w 6 imprezach na orientację z całkiem dobrymi, jak na początkujących wynikami. Nie zapomnieliśmy o rajdach pieszych, a było ich w tym roku szkolnym 7. Najważniejszym jednak wydarzeniem było przekształcenie naszego klubu w SKKT-PTTK
„ TUPTUŚ ” i uroczyste wręczenie 33 legitymacji nowym członkom. W lipcu postanowiliśmy wziąć udział w Ogólnopolskim Wysokokwalifikowanym Rajdzie Pieszym po Warmii i Mazurach „ MIŁOMŁYN 2002 ”.
18-osobowa grupa zapaleńców w ciągu 2-tygodni przeszła pieszo prawie 280 km. W swoim gronie mamy liczną grupę turystów posiadających odznaki turystyki pieszej: popularne, małe brązowe, małe srebrne i małe złote.
Rok szkolny 2002/2003 rozpoczęliśmy Zlotem Turystów na Powitanie Jesieni, były również marsze na orientację oraz udział ( po raz pierwszy ) w Powiatowej Olimpiadzie Wiedzy Krajoznawczo-Turystycznej.
W najbliższym czasie czeka nas duża impreza ogólnoszkolna – III Rajd „ Śladami Niepodległości ”. Udział uczniów, rodziców i nauczycieli jest zawsze imponujący.
Do zobaczenia na szlakach.
Grażyna Musiał
Opiekun SKKT-PTTK „ TUPTUŚ ”
SKKT-PTTK „TUPTUŚ” ZAPRASZA :
Większość członków naszego koła mieszka w Obrzycku. To malowniczo położone na skraju Puszczy Noteckiej, w widłach Warty i Samy miasto, jest doskonałą bazą wypadową dla turystów pieszych, rowerowych czy amatorów grzybobrania. Jest też interesującym miejscem wypoczynku sobotnio-niedzielnego.
Nasze propozycje wędrówek nazwijmy „ spotkaniami z przyrodą ”.
SPOTKANIE I – to Ścieżka dydaktyczna przyrodniczo-leśna „ Dębowy Las ” w leśnictwie Daniele. Obszar ten obejmuje ciekawe obiekty przyrodnicze związane z gospodarką leśną i ochroną przyrody. Ścieżkę poprowadzono wśród drzewostanów gospodarczych i w rezerwacie. Trasa liczy ok. 6km w płaskim terenie, a czas przeznaczony do przejścia wynosi ok. 4 godziny. Wyznaczono na niej 12 przystanków dydaktycznych i oznaczono ją symbolem liścia dębu. Naszą trasę rozpoczynamy przy leśniczówce Daniele, gdzie można uzyskać informacje na temat ścieżki. Widoczna przy parkingu leśnym tablica wymaga krótkiej lektury. Dzięki niej dowiemy się o zjawiskach i obiektach na trasie oraz o zasadach, których musimy przestrzegać. Pamiętajmy, że las jest domem roślin i zwierząt, a my jesteśmy tylko jego gośćmi.
Przystanek I : Pomnik przyrody - stanowią go okazałe dęby szypułkowe.
Przystanek II : Gospodarczy drzewostan nasienny – dowiemy się, jak pozyskiwane są nasiona do zalesień i odnowień.
Przystanek III : Młodnik sosnowy – rosną tu mchy, trawy, a nawet młode drzewka sosny. Roślinność ta, zwana pionierską, jako pierwsza zasiedla się w niesprzyjających warunkach.
Przystanek IV : Budowa lasu – chyba wszyscy pamiętamy z lekcji biologii, że las ma budowę warstwową.
Przystanek V : Rezerwat przyrody – wchodząc do rezerwatu dostrzegamy sosnę poddaną zabiegowi żywicowania. Poznajemy również takie terminy, jak samosiew, starodrzewie.
Przystanek VI : Las typu świetlistej dąbrowy – tu młodniki sosnowe i mieszane sosnowo-dębowe zostały wprowadzone na siedlisko świetlistej dąbrowy po usunięciu drzewostanu glebowego.
Przystanek VII : Zbiorowiska zastępcze – drzewostany posadzone są na siedliskach borowych. Tworzą je jednogatunkowe i jednopiętrowe monokultury sosnowe.
Przystanek VIII : Pożary leśne – tu możemy zrobić dłuższy postój i zapoznać się z zasadami ochrony lasu przed pożarami.
Przystanek IX : Zagrożenia naturalnej roślinności – możemy dowiedzieć się jak rzeźba terenu wpływa na zmianę roślinności leśnej.
Przystanek X : Siedliska wilgotne – warto prześledzić różnice w budowie siedlisk wilgotnych, cieków wodnych.
Przystanek XI : Las łęgowy – łatwo zauważamy za sosnową drągowiną wśród młodnika majestatyczny dąb. Takie drzewa w gospodarce leśnej nazywa się przestojami, gdyż pochodzą z drzewostanów już wyciętych. Stają się one siedliskiem sprzymierzeńców leśnika w walce ze szkodliwymi owadami.
Przystanek XII : Zwierzyna leśna – to stanowisko informuje nas o zwierzęcym składniku ekosystemu leśnego. Kierując się w prawo wytyczoną ścieżką dotrzemy do głazu narzutowego „ Kwiryn ”, który stanowi pomnik przyrody nieożywionej prawnie chroniony. Stąd dochodzimy do drogi i wracamy do początku ścieżki. Las jest
otwartą księgą, która za każdym razem odkrywa przed nami nowe oblicze. Może w drodze powrotnej
dojrzymy w nim coś nowego, czego nie dostrzegliśmy idąc tędy pierwszy raz.
SPOTKANIE II – to Ścieżka dydaktyczna przyrodniczo – leśna „ Dolina Kończaka ” w pobliskiej Stobnicy. Trasa ścieżki ma ok. 7,7 km a czas przejścia zajmie w tempie spacerowym ok. 4-5 godzin. Wyznaczono na niej również 12 przystanków i oznaczono sylwetką bobra. Trasa prowadzi łatwo dostępnymi drogami wzdłuż strumienia Kończak.
Przystanek I : Słupek oddziałowy – słupki służą do orientowania się w terenie. Narożniki kamienia wskazują strony świata.
Przystanek II : Mrówka rudnica – to mieszkanka lasów iglastych i liściastych, a do tego pożyteczny owad.
Przystanek III : Skrzydlaci mieszkańcy lasu – mowa oczywiście o ptakach. Leśnicy dążą do zwiększenia ich liczebności zawieszając sztuczne gniazda lęgowe. Spotykane w lesie budki maja różny kształt i wielkość.
Przystanek IV : Warstwowa budowa lasu – najbogatszą w gatunki warstwą lasu jest runo.
Przystanek V : Kończak, ciek naturalny – tworzy liczne meandry. Jego długość wynosi ok. 23 km. Żyją tu bobry, wydry i zaskrońce.
Przystanek VI : Park-drzewa iglaste – na tablicy umieszczono pospolite gatunki drzew iglastych występujących w naszych lasach.
Przystanek VII : Hodowla lasu – tutaj możemy zobaczyć fazy rozwoju lasu: uprawę, młodnik, tyczkowinę, drągowinę i drzewostan dojrzały.
Przystanek VIII : Dęby – z tablicy dowiadujemy się, że niektóre dęby dożywają nawet 1000 lat. Są również świadectwem żyźniejszej gleby.
Przystanek IX : Dokarmianie zwierzyny – paśniki, lizawki i inne urządzenia pomagają zwierzynie leśnej przetrwać trudy zimy.
Przystanek X : Inżynier środowiska – Bóbr europejski. Pod mostkiem „ Mieczysława ”przepływa struga Kończak. To tu możemy zapoznać się ze środowiskiem, w którym żyje bóbr.
Przystanek XI : Koniki polskie – te niezbyt duże czworonogi hodowane są w warunkach półwolnych.
Przystanek XII : Terenowa Stacja Doświadczalna Katedry Zoologii Akademii Rolniczej w Poznaniu – miejsce najczęściej odwiedzane przez turystów. Stacja powstała w 1974 roku na bazie byłej leśniczówki. Papiernia w celu hodowli, restytucji i reintrodukcji rzadkich i ginących gatunków zwierząt. W stacji prowadzona jest od wielu lat hodowla głuszca i cietrzewia, a do niedawna jeszcze dropia. Główną „ atrakcję ”stacji stanowią jednak. Celem hodowli wilków w Stobnicy jest utworzenie pierwszego w Polsce i całej Środkowej Europie
„ Wilczego Parku ”. Można będzie wtedy oglądać i filmować wilki w warunkach zbliżonych do naturalnych.
A sam strumień Kończak ? Wciąż płynie. Przyglądając się Puszczy toczy swe wody raz łagodnie, leniwie, raz to
szybko, wartko, płynie meandrując pośród nadbrzeżnych olch. Ale płynie ciągle naprzód i naprzód, przez
bory, przez lasy, tam gdzie słychać śpiew i rżenie koni. SPOTKANIE III – możemy odbyć w Zielonejgórze, położonej na prawym brzegu Warty, na przedmieściach Obrzycka. Słynny
Zamek jest miejscem sobotnio – niedzielnych spacerów obrzyczan. Centralne miejsce zajmuje pałac Zygmunta Raczyńskiego. Po obu stronach dziedzińca stoją dwie oficyny i dwa budynki mieszkalne. Jest jeszcze niewielki budynek o ciekawej architekturze – to dawna bażantarnia. Obecnie w zespole pałacowym mieści się Ośrodek Szkoleniowo-Wypoczynkowy Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Wokół rozciąga się duży park krajobrazowy, pocięty głębokimi wąwozami. Wśród bogatego drzewostanu parkowego zachowało się kilka ciekawych okazów drzew będących pomnikami przyrody : modrzewi, dębów, lip. Rosną tu również brzozy, graby, klony, jesiony, osiki, kasztanowce, robinie, sosny, świerki, żywotniki, magnolie, więzy górskie i szypułkowe.
Na amatorów dwóch kółek czeka m.in. nowy szlak rowerowy – północny odcinek Transwielkopolskiej Trasy Rowerowej, łączącej wiele ciekawostek krajoznawczych, architektonicznych i przyrodniczych, znajdujących się pomiędzy Poznaniem a Okonkiem.
Propozycji „ spotkań z przyrodą ”jest o wiele więcej. Na pewno każdy znajdzie coś dla siebie.
Zapraszamy.
Opracowała : Grażyna Musiał
Opiekun SKKT-PTTK „ TUPTUŚ ”w Obrzycku
|
